Doodle joy

Doodle1

A walk through the unfathomable!

Advertisements
Posted in Potpourri, Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

# How to (tr)eat an apple head

May the breakfast sun fall obliquely

that’s how we separate

haloed head from its stalker.

May the ghost be ousted

(swear and crack your knuckles).

Apples are tastier off their darker side

and…and I tell you

shadows have no character.

An apple shadow

isn’t sugar sweet

isn’t a brown red outside

and a creamy white inside.

An apple shadow

is not in the least an apple proxy

Brave apples and brave people face the light

save noble heads from shadow stalkers.

Shadow-stalkers, one life per light!

Obstinate dark fantasies

may you please wait for us in our graves.

Posted in Short fiction/poetry, Uncategorized | Leave a comment

#1 June 7th 2017

Raindrop

Million moments for the grey haze

one for the fall.

 

An unwritten poem

A complex thought

A seed with too much fruit

Better eat.

 

Storm

what remains after the calm.

 

Eternity

Trusting an existence

beyond one’s own.

 

well

A frog’s world

we don’t know enough of.

 

Tree

Common noun

with a proper purpose.

 

Sound

misplaces silence. 

 

Petrichor

A farmer’s longing

A nostalgic’s panacea

 

Media news

Mainly lynching-

One takes many

Many take one

 

Posted in Lines, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

ಉತ್ತರ ಕಾಂಡ – ಭೈರಪ್ಪ -ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು

uttara kanda edited.pngಇಂಥ ಕೃತಿಗಳನ್ನು- ಅಂದರೆ ರಾಮಾಯಣದ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ತೋಚಿದ ಹಾಗೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಾಗ- ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಓದೋದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಅದರಲ್ಲೂ ಭೈರಪ್ಪ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಕುತೂಹಲದ ಜೊತೆಗೆ ಭಯಂಕರ ನಿರೀಕ್ಷೆ.
ಕತೆಯನ್ನು ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಓದಿ ಮುಗಿದಾಗ, ಎಷ್ಟು ಯುಗ ಕಳೆದರೂ ರಾಮಾಯಣದ ದುರಂತ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಯಾರ ಕೈಯಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ನೋವು ಬಾಧಿಸುವುದು. ಹೆಸರು ಉತ್ತರ ಕಾಂಡವಾದರೂ ಭೈರಪ್ಪ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಲ್ಲ ಕಾಂಡಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿದ್ದಾರೆ. ರಾಮಾಯಣ ಆಧರಿಸಿ ಇದು ಅವರ ಮೊದಲನೇ ಕೃತಿಯಾದ್ರೂ ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕಾಂಡಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ಉತ್ತರ ಕಾಂಡ ಮೊದಲಿನ ಎಲ್ಲ ಕಾಂಡಗಳ ಸಾರಾಂಶ ಸಮೇತ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಕಂಡಿದ್ದರಿಂದಲೋ , ಅಥವಾ ಈ ಕೃತಿ ಸೀತೆಯ ಧ್ವನಿಯಾದ್ದರಿಂದಲೋ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಇತರ ಕಾಂಡಗಳ ಆಗು ಹೋಗುಗಳು ಸ್ಮರಣೆಗಳ, ಸ್ವಗತಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಕತೆಯ ಹಂದರ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ, ಸೀತೆಯ ಮನಸ್ಸು ,ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕಾಂಡ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಯಾವ ರೀತಿ ಕ್ಷೋಭೆಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇದು ಅವಶ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
ರಾಮನು ತನ್ನನ್ನು ಶಂಕಿಸಿದ ತಾಪವಲ್ಲದೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ತನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಲ್ಲೆವೆಂಬ ಅಳಲು, ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ ತಾನು ಯಾವ ರೀತಿ ಕಾರಣಳಾದೆ ಎನ್ನುವ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಮನೋಭಾವ ಸೀತೆಯನ್ನು ಹಣ್ಣು ಮಾಡುವ ಪರಿಯನ್ನು ಭೈರಪ್ಪ ಬಹಳ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ… ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಸೀತೆಯನ್ನು ಗಡೀಪಾರು ಮಾಡುವ ರಾಮನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಬಗ್ಗೆ ಸೀತೆಗೆ ಗೌರವ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ರಾಮನು ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲಿಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಹಾಗೆ ರಾಜ್ಯ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ತನ್ನನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಸೀತೆ ರಾಮನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ರಾಮನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಾಮನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ತನ್ನ ಒಂಟಿ ಬದುಕಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾಳೆ.
ಕೊನೆಯ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅಂತ್ಯವಾದಾಗ ನಮಗೂ ಮನಸ್ಸು ಭಾರ ಭಾರ. ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಉಪಕತೆಗಳು ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಲಂಕೆ, ರಾವಣ, ಶೂರ್ಪನಖಿ ಇವುಗಳ ಚಿತ್ರಣ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ. ಹನುಮಂತ ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತೆ ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಹಾಕಾರ ಎಬ್ಬಿಸುವ ದೈವಮಾನವನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಕತೆಯ ಹಂದರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ, ಚುಟುಕಾಗಿ ಹೀಗೆ ಬಂದು ಹಾಗೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಸೀತೆಯ ದ್ರಿಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬರೆದಿದ್ದರಿಂದ ರಾಮನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳ ಹರಿವಿನ ಪರಿಚಯವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನು ಉಪನಾಯಕನಂತೆ ಬಣ್ಣಿಸದೇ ಅವನಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಮರ್ಯಾದೆಯ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಭೈರಪ್ಪ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಕಥಾನಾಯಕನಂತೆ ಕತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಿಂಚಿದ್ದಾನೆ, ಅಂತೆಯೇ ಧೀರನಂತೆ ನಿರ್ಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಓದಿದರೆ ಸೀತೆಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಗೌರವ , ಆದರ ,ಅಕ್ಕರೆ , ಕಾಳಜಿ ಇವೆಲ್ಲ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವೆನಿಸುವಂತೆ ಮೂಡಿ ಬಂದಿವೆ.
ಭೈರಪ್ಪ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಂತೂ ಸರಿಯೇ ಸರಿ ಇತರರು ಕೊಡ ಒಮ್ಮೆ ಓದಲೇಬೇಕಾದಂಥ ಪುಸ್ತಕ- ಉತ್ತರ ಕಾಂಡ. ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರಾಮನಿಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನ, ಭೈರಪ್ಪ ಅವರನ್ನಕಾಡುತ್ತದೆ – ‘ಸ್ವಯಂ ಹಿಂಸೆ , ಅವಲಂಬಿತರ ಹಿಂಸೆಯೇ ನಿನ್ನ ಧರ್ಮದ ತಿರುಳೇನು ?’ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ಕ್ಲಿಷ್ಠವೆನಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ.

ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲವೇ ನಾವು ರಾಮಾಯಣ ಅನ್ನೋ ಪದ ಹಾಗೆ ಬಳಸೋದು –

ಯಾರಿಗ್ ಬೇಕ್ರೀ … ಸುಮ್ನೆ ರಾಮಾಯಣ
ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ್ ರಾಮಾಯಣರೀ ಇನ್ಯಾವಾಗಾದ್ರು ಹೇಳ್ತೀನಿ
ಸುಮ್ನೆ ಬಿಡ್ರೀ… ಇಲ್ಲೊಂದು ರಾಮಾಯಣಾನೇ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರಲ್ಲಾ
ಇದೊಳ್ಳೆ ರಾಮಾಯಣಾ ಆಯ್ತಲ್ಲಪ್ಪಾ

ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ರಾಮನಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವ ಪಾಲಕರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಆ ಮಾತಿನ ತೂಕದ ಅರಿವಿದ್ದೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಥಟ್ಟನೆ ವಿಶ್ವಾಸವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ರಾಮನಾಗುವದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವೇ… ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ.

Posted in ಚಾವಡಿ | Leave a comment

ಚಾವಡಿ

chavadi

ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಕತೆ, ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಚಿತ್ತಾರ
ಕೆಂಪು ತೀಡಿದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ತಲೆಮಾರುಗಳ ಬಿಂಬ
ಉಜ್ಜಿದಷ್ಟೂ ಹೊಳಪೇರುವ ನೆನಪುಗಳು.
ರಾಟೆ ಬಳಸಿ ನಿಂತ ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ
ಹೊಸೆದುಕೊಂಡ ಸಾವಿರ ಕನಸು.
ನನಸುಗಳು ತಿರುತಿರುಗಿ ವಲಸೆ ಬರುವ ಹಕ್ಕಿಗಳು
ಮಾವಿನ ಮರದ ಸುತ್ತ ತೀರದ ಚಿಲಿಪಿಲಿ
ತುಳಸಿಯ ಮೈತುಂಬ ಬಾಡದ ಚಿಗುರು.
ನಿಲುಕದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಲೆಮಾರಿ ಬದುಕು
ಎಲ್ಲೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವವು
ಮಾಡು ಹತ್ತಿ ಹರಡಿದ ತಿಂಗಳ ಬೆಳಕಿನಂತೆ
ಹಜಾರದ ಮೇಲೆ ಅಪರೂಪದ ಮಿನುಗು
ಬಿರುಕುಬಿಟ್ಟ ಹೆಂಚೊಂದು ಕೊಟ್ಟ ಸಲಿಗೆಯಿರಬೇಕು.
ಬೆಂಕಿಯಾರದ ಒಲೆಯ ಬಿಸಿಯುಸಿರಿನಂತೆ
ಎಷ್ಟು ಮಳೆ ಕಂಡರೂ ಒಡಲಲ್ಲಿ ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಕೆಂಡ
ಅದೆಂಥ ವ್ಯಾಜ್ಯ ಅರವತ್ತರ ಅರುಳು ಮರುಳಿಗೆ!
ಚಾವಡಿಯ ಗಲಿಬಿಲಿಗೂ ನಿನಗೂ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯ ನೆಂಟಸ್ಥನವಲ್ಲ
ಹೊಸದಾಗಿ ಸಾರಿಸಿದ ಅಂಗಳದ ಅಂಚು ಮತ್ತೆ ತಲೆಕೆದರಿದೆ
ಮೊನ್ನೆ ತಿದ್ದಿದ ತಪ್ಪು ಇಂದು ಮರುಕಳಿಸಿದೆ.
ಸರಸು, ಕೇಳಿದೆಯಾ ನಿನ್ನ ಕೈಗಳಿಗೆ ನಿರಂತರ ತೇಪೆ ಹಚ್ಚುವ ಕೆಲಸ
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮಾಡು ಸೋರುವ ತಾಳಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯ ನಾಟ್ಯ.

-ದಯಾ ಭಟ್ –

Posted in ಚಾವಡಿ | Tagged , | Leave a comment

ಶಾಪಗ್ರಸ್ತೆ

ಯುಗ-ಯುಗಗಳು ಕಳೆದು ಹೋದವು
ಅವಳು ಮುಗಿಯದ ಕವನದಂತೆ
ಅರಿಷಿಣ ಬಾನಲ್ಲಿ ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿ.
ಅವಳ ಶೇಷ, ಹಿತ್ತಲ ಮರದ ಪಾದಕ್ಕೆ ಸೋತು ಶರಣಾದ ತರಗೆಲೆ .
ಅವಳಿಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲಲಾರಳು , ಅಲ್ಲಿಯೂ ಬೆರೆಯಲಾರಳು.
ಅವಳು ತಾರೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಅವಳು ಭೂಮಿಯೂ ಅಲ್ಲ .
ಬಾನು ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ತೀಡಿದರೆ
ತಾರೆಗಳು ಅವಳ ಜಡೆಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿವೆ .
ಶಾಪಗ್ರಸ್ತೆಯಾಗಿ ಅವಳು ಕಾಯುವಳು ಕೈಗೆ ಸಿಗದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ.
ಒಂದು ಪಾದ ಅಶ್ವತ್ಥದ ಮೇಲೆ , ಮತ್ತಿನೊಂದಕ್ಕೆ ನೆಲೆಯಿಲ್ಲ.
ಅವಳ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಪರ್ವತ ನೆನೆಸುತ್ತಿವೆ
ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ನದಿಗಳ ತುಂಬುತ್ತಿವೆ .
ಅವಳು ಅದೆಷ್ಟು ಮುಖಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಳೋ
ಬಾನು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸಿತೋ
ಕಂಡರೂ ಕಾಣದಂತೆ ಈ ಮರುಳು ಜಾತ್ರೆಯಲಿ ಎಲ್ಲ ಮಂಗಮಾಯ ಕಾಣಿರೋ .

-ದಯಾ ಭಟ್-
(Indiaree.comನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕವನ)

Posted in ಚಾವಡಿ | Tagged , | Leave a comment

ಅವಶೇಷಗಳ ನಡುವೆ

ಯಾರಿದ್ದರೀ ಛಾಯೆಗಳ ನಗರಿಯಲಿ?
ಈ ಆಸನಗಳ ಅಲಂಕರಿಸಿದವರ್ಯಾರೋ ?
ಈ ಘನ ಗಂಭೀರ ಕಮಾನುಗಳು ಎಂದಾದರೂ ನಲಿವು ಕಂಡಿದ್ದವೇ ?
ಬಿರುಗಾಳಿ ಈ ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲಿ ಧೂಳೆರಚುತಿವೆ,
ಇವು ನೋಡುತಿವೆ ಸುಮ್ಮನೆ
ಎವೆಯಿಕ್ಕದೆ .
ಅವೀಗ ಬರೀ ಕಾಲನು ತಿಂದು ಉಳಿಸಿ ಹೋದ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಗಳು.
ಈ ಭಾವಿಗಳು ನತದೃಷ್ಟರ ಗಲ್ಲುಗಂಬಗಳಾಗಿದ್ದವೇನೋ.
ಜೇಡರ ಬಲೆಗಳು ಅವುಗಳ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿವೆ .
ಮುಗಿದು ಹೋದ ಕಥೆಗಳು ಲತೆಗಳಾಗಿ ಭಾವಿಗಳ ಕಂಠ ಬಿಗಿದಿವೆ .
ಈ ಊರಿನ ಗೋಡೆಗಳ ಮಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ವಲಸಿಗನ ಮಯ್ಯ ಗಂಧವಿದೆ .
ಈ ಸಮಾಧಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊಬಳ್ಳಿ ಕೆತ್ತಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ನಡೆದಿರಬಹುದು ಮತ್ತಿನೊಂದು ಪಟ್ಟಣಕೆ .
ಅಡಿಗೆ ಮಲಗಿರುವ ಶಾಂತತೆಯ ಮೇಲೆ ಚಂದ್ರ ತನ್ನ ಬಿಳುಪು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಾ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ .
ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿಗೆ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಹೊಳೆದು ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಈ ಚಿಹ್ನೆಗಳ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಲು ನನ್ನ ಮನಸು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದೆ . ಚಂದ್ರ ನೀನು ಹೇಳಲಾರೆಯಾ ?
##
ಯಾಕೆ ಈ ಅವಶೇಷಗಳು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಿವೆ !
ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಈ ಕವಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿವೆ ?
ನನ್ನ ಅಲೆಮಾರಿತನ ಗತವನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ ಈ ದಿನ ?
ಗತವ ಸುತ್ತುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತ ಅಪರಾಧಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ .
ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳ ಕದಿಯುತ್ತ ಕಳ್ಳನಾಗುತ್ತೇನೆ .
ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನಿಂದ ಭಾರವಾಗಿ ಬಾಗುತ್ತಿರುವ ಬೋಧಿಯ ರೆಂಬೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಣ್ಣವನಾಗುತ್ತೇನೆ .
ಆದರೆ ಅರೆರೇ ಇದೇನು ಬೋಧಿಯ ಪಾದದಲಿ ! ಶರದೃತುವಿನ ಛಾಯೆಯಲ್ಲವೇ ಈ ಕುಂದಿಹೋದ ಎಲೆಗಳ ಹಾಸು ?
ಒಮ್ಮೆಲೇ ಇದೇನಿದು ಅರ್ಥವಾಗದ ಆವೇಗ. ಈ ರೆಂಬೆಗಳು ಚಿರಪರಿಚಿತವೆನಿಸುತ್ತಿವೆ .
ನಾನು ಆ ರೆಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕೊಳಲನೂದಿದ ಗೋಪಾಲಕನಾಗುತ್ತೇನೆ
ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಕೆಂಪಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಲಕನ ಹುಡುಕಿ ಬಂದ ಅವನ ತಾಯಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ
ಅವಳ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆಗಳ ಮಿಂಚಾಗುತ್ತೇನೆ
ಅವಳು ಒಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೇಯಲು ಬಿಟ್ಟ ಮಡಿಕೆಯ ಕಾಳಾಗುತ್ತೇನೆ
ಗಂಡಸರ ಹರಟೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ಅವರ ಗುಡುಗುಡಿಯ ಹೊಗೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ
ಕಪಡ್ವಂಜ ಗಾಜಿನಲ್ಲಿ ಮಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಮದಿರೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ.
ರಾಜನಂತೆ ಮೆರೆದು ಅನಾಥನಂತೆ ನಶಿಸಿ ಹೋದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕಂಪಾಗುತ್ತೇನೆ, ಇಂಪಾಗುತ್ತೇನೆ .
ನಾನು ನಾನಲ್ಲ. ಅಳಿದು ಹೋದ ನಗರ.
ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದ ಪಥಿಕನ ಆತ್ಮ ಬೆಳಗುವ ಬೋಧಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ . ಅವಳ ಕವಲಿನಲ್ಲಿ ಚಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸುತ್ತೇನೆ .

-ದಯಾ ಭಟ್-
(Indiaree.comನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕವನ)

Posted in ಚಾವಡಿ | Tagged , | Leave a comment